Ruch Światło-Życie Archidiecezji Katowickiej

Kościół – serc wspólnota (świadectwo z rekolekcji na Ukrainie)

Kiedy dowiedzieliśmy się o rekolekcjach III stopnia w Kamieńcu Podolskim na Ukrainie, bardzo chcieliśmy na nie pojechać. Pan jednak postanowił podnieść nam poprzeczkę. Poproszono, byśmy byli parą prowadzącą. Pierwsza reakcja – przerażenie. Nigdy nie byliśmy na Ukrainie, nigdy nie prowadziliśmy rekolekcji! A potem przyszła refleksja o podejmowaniu posługi i zaufaniu do Boga… I świadomość, że tak naprawdę to On będzie to wszystko prowadził! My możemy zgodzić się tylko na to, by być Jego narzędziami. Im mniej doskonałymi, tym łatwiej będzie można dostrzec chwałę i moc Tego, który się nimi posługuje.

Konsekwencją wyrażenia zgody było podjęcie – w ramach modlitwy małżonków – dodatkowo modlitwy różańcem. Doświadczyliśmy potem, jak piękne dało to owoce. Udało się spotkać z księdzem Jarkiem, który akurat był w Polsce i to niedaleko od naszego miejsca zamieszkania; ochoczo podjęli się posługi diakonii muzycznej Monika oraz Marysia i Marek – normalni (a może nienormalni?!) uczestnicy rekolekcji; nie odmówili bycia animatorami Agnieszka i Wojtek, choć dopiero na miejscu poprosiliśmy ich o to; Oksana i Walenty mimo prowadzenia jednego z kręgów zajmowali się zakupami i aprowizacją dla nas wszystkich; pomagały nam też pary należące do DK w Hvardiejsku i Kamieńcu Podolskim. Z pewnością wszystkich wspomożycieli nie jesteśmy nawet świadomi.

Znalezienie Agnieszki, która dołączyła do ukraińskiej diakonii wychowawczej (a przy tym znała rosyjski i uczyła się ukraińskiego!), było dla nas kolejnym dowodem Bożej opieki. Nieocenioną pomocą była postawa księdza emanująca pokojem, łagodnością, a jednocześnie stanowczością i konsekwencją.

Kościół to skarb, jaki składa się z niezliczonej ilości drogocennych kamieni, którymi są ludzie przepełnieni miłością i gotowi do służby. Tego doświadczyliśmy już na początku, spotykając te perły w każdym z uczestników: od Felicjana, który obchodził na oazie swoje pierwsze urodziny, po tych, którzy przekroczyli sześćdziesiąty, a nawet siedemdziesiąty rok życia.

Niewątpliwie opiece Niepokalanej zawdzięczamy, że nie było problemów ze zdrowiem – dzieciaki nawet kolan nie poobijały!

Można by było jeszcze wiele pisać. O bólu, jakim jest widok zrujnowanego, świadomie zniszczonego kościoła nieopodal Jazłowca, gdzie odprawiliśmy nieszpory, bo świątynia żyje, gdy ludzie się w niej modlą. O radości sprawowania eucharystii w ruinach zamku w Kudryńcach (tam przebywał święty brat Albert Chmielowski) w najpiękniejszym kościele świata, czyli pod nieba kopułą, gdy przyszedł SMS od księdza Wodarczyka, który był na oazie w Chinach (doświadczenie jedności kościoła w czasie i przestrzeni); o Kamieńcu, gdzie historia przeplata się z dniem dzisiejszym; o poświęceniu ludzi, którzy sprzedawali dobytek, aby mogła być postawiona lub odnowiona świątynia, jeździli ponad 600 kilometrów w jedną stronę, aby pilotować nowy krąg; o modlących się po polsku, choć nie znających już tego języka parafianach; o… Nie może zginąć kościół z takich pereł zbudowany!

Jednak największym doświadczeniem jedności Kościoła i działania w nim Ducha Świętego było wspólne z rodzinami z Ukrainy przeżywanie rekolekcji. Przeszkodą nie była nawet bariera językowa. Nie znaliśmy ukraińskiego, a przecież rozumieliśmy się doskonale zarówno w czasie modlitwy, eucharystii jak i spotkań w grupach! To było doświadczenie rozumienia języków, które nie działało już poza wspólnotą (wtedy wkraczał z tłumaczeniem ksiądz Jarek)!

Zdrowaś Maryjo łaski pełna Pan z Tobą…, Swiata Marije Mati Boża rozbrzmiewało na przemian w czasie odmawiania różańca… Polka czytająca po ukraińsku, Ukrainka po polsku; jutrznia, nieszpory czy godzina czytań raz w jednym raz w drugim języku… Ale nade wszystko otwieranie się na kręgach, dzielenie się życiem, doświadczeniem wiary, czasem niełatwego do niej dochodzenia, czasem bolesnych życiowych doświadczeń i zbawczego działania łaski Bożej. Jedność Kościoła, serc wspólnota, która jest ponad podziałami narodowymi, językowymi, ponad niełatwą i bolesną wspólną historią stała się w tych dniach i naszym udziałem! Zrozumieliśmy, co to znaczy, że Jedno jest Ciało i jeden Duch. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który [jest i działa] ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich. (Ef 4,4a.5-6)

Za te wszystkie łaski, a także za te, których otrzymania nie jesteśmy jeszcze może świadomi, które tu zasiane wydadzą owoc w czasie, gdy przybledną wspomnienia przeżytych tutaj dni, niech na wieki będzie CHWAŁA PANU!

Ewa i Jerzy Krakowczykowie